Tags: ท่องเที่ยว comming soon...

เหตุเกิดที่ร้านหนังสือ



วันนี้มีโอกาสได้พาลูกสาวไปเดินดูหนังสือกัน หลังจากสัญญาไว้ซักระยะหนึ่งแล้ว
อาจเป็นเพราะพาเค้าไปตั้งแต่เล็กๆ ครับ เค้าเลยค่อนข้างชอบที่จะไปร้านหนังสือ จนตอนนี้สองขวบสามเดือนแล้ว ก็เริ่มมีทวงว่าอยากไปร้านหนังสืออยู่บ่อยๆ  วันนี้สบโอกาสก็เลยพาไปซักหน่อย
(ความเห็นส่วนตัว: ผมว่าการพาเค้าไปร้านหนังสือตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่เค้าเริ่มรู้เรื่องและเล่นของเล่น ก็จะช่วยให้เค้าสนใจหนังสือได้ดีพอสมควรครับ ถ้าให้ผมเดา อาจเป็นเพราะเค้าคงเห็นว่าเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งเหมือนกัน)

โดยปกติ บ้านเราจะไม่กำหนดครับว่าจะซื้อหนังสือได้มากสุดเท่าไหร่ แต่เราจะกำหนดขั้นต่ำไว้ครับว่า อย่างน้อยไม่ต่ำกว่าเดือนละสองครั้ง และการซื้อแต่ละครั้งไม่จำเป็นต้องแพงครับ บางยี่ห้อหนังสือดีมาก เนื้อกระดาษดี เหนียว และขาดยาก สีสันก็ดึงดูดเด็กให้สนใจได้ แต่ราคา 30 - 40 บาท ต่อเล่ม ผมว่ามันคุ้มนะ เพราะ 40 บาท ยังซื้อกาแฟซักแก้วหนึ่งของหลายๆ ร้านไม่ได้เลยไม่ต้องเป็นร้านดังๆหรอก ร้านข้างทางนี่แหละ โดยทั่วไปก็สตาร์ทกันที่ 25-30 บาทกันแล้ว ผมว่าเจียดค่ากาแฟตรงนั้นซักแก้ว แล้วเอามาให้หนังสือดีๆ กับลูกซักเล่มก็คงดีไม่น้อยครับ เพราะเดือนหนึ่งเราคงต้องอดกินกาแฟซัก 2-3 ครั้งเอง.... ฮ่าๆ

มาต่อกันที่ร้านหนังสือดีกว่าครับ....^_^
พอไปถึง เจ้าหล่อนก็เดินตรงเข้าไปมุมเด็กของร้านหนังสือเพราะเค้าจำได้แล้วครับ ดูนู่นดูนี่ ที่ตัวเองชอบ
หลังจากเลือกหนังสืออยู่พักหนึ่งก็ได้มา 3 เล่ม ที่เค้าสนใจ และราคาไม่แพงด้วย ฮ่าๆ ...
(ส่วนคุณแม่เธอเหรอครับ ...... เดินไปช็อปของให้ลูกชายอีกคนอย่างสบายใจ ก็จะเป็นพวกวัตถุดิบในการทำอาหาร เพราะลูกชายเริ่มมีมื้ออาหารแทรกจากการกินนมบ้างแล้ว)
พอเสร็จแล้วก็ไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ กำลังยื่นเงิน...... เอ๊ะ จะวิ่งไปไหน อยู่นี่ก่อนลูก ป๊าจ่ายตังก่อน....
&%$*%*FDS(**%$*(&%~i3@()U$390@*#($ 
....... เอ่อ .....   เหมือนคุยอยู่คนเดียว .....
เธอไม่ยอมฟังครับ เดินตรงดิ่งไปเลยตรงมุมสุดของร้าน แล้วก็หยิบเอาตุ๊กตาหน้าตาประหลาด ขึ้นมาตัวหนึ่ง ซึ่งทางร้านก็คงรู้ว่าเด็กคงจะชอบ และก็วางที่ระดับความสูงที่หยิบได้พอดี  แต่ที่ประหลาดกว่านั้นคือ นี่มันคือตัวที่วางอยู่ที่บ้านนี่หว่า.... เธอรู้จุดหมายเพราะเคยมากับหม่าม้าใช่ไหม เจ้าตัวแสบ ^_^

เธอจำได้ครับ เพราะคุณภรรยาพามาแล้วก็ซื้อให้ตัวหนึ่ง
คราวนี้  เธอหยิบมาตัวเดิมเลยแล้วก็เอาไปบอกให้พี่พนักงานคิดเงิน
โอ้วจอร์จ เธอถามปะป๊าหรือยาาาาาาาาางงงงงงงงงงงงงงง
พี่พนักงาน ก็รับมุขนะครับ บอกว่าตัวนี้พี่ไม่ขายนะคะ พี่วางไว้เฉยๆ  (สงสัยจะเจอเคสแบบนี้บ่อย ^.^)
ผมก็เลยบอกว่า "ยังไม่ซื้อนะคะลูก เพราะหม่าม้าเคยซื้อให้หนูแล้วไง ยังอยู่ที่บ้านอยู่เลย"
ก็กล่อมกันซักพักกว่าจะยอม และก็พาไปดูสีไม้เอาไว้ไประบายขีดเขียนเล่นแทน ซึ่งเธอก็สนใจอยู่ เพราะไม่งั้นคงจะมีงอนที่ไม่ได้ตุ๊กตา

ว่าแล้วก็จ่ายเงินแล้วขับรถกลับบ้าน...... (เกือบลืมบอกครับ ....  ต้องรับภรรยากลับบ้านด้วยนะครับ)
ในใจก็นึกขึ้นมาได้ ก็ลองคุยกับแฟนว่า อันที่จริงเราก็ทำไม่ถูกซักเท่าไหร่ ที่ไม่ยอมให้ลูกซื้อ
ไม่ใช่ว่าจะตามใจนะครับ แต่น่าจะถามเธอว่า แล้วตัวที่เธอถือมานี้มันต่างกับตัวที่หม่าม้าเคยซื้อให้ยังไง
ซึ่ง สิ่งที่ต่างก็คือสีครับ ตัวที่เค้าหยิบมาเป็นคนละสี ถึงแม้ว่าหน้าตามันจะเหมือนกันเป๊ะ แต่ถ้าเค้าตอบได้ว่ามันต่างกันยังไงในมุมมองของเค้า มันก็คือต่างครับ เพียงแต่เราที่เป็นผู้ใหญ่เองที่เอาความคิดของเราไปใส่ และกรอบลูกไปว่ามันคือสิ่งเดียวกัน ทั้งที่มันก็ไม่ได้เหมือนกันไปซะทั้งหมด

แทนที่จะได้สอน ให้ลูกได้รู้จักวิเคราะห์และแยกแยะ เช่น เล็กกว่า ใหญ่กว่า สีต่างกัน ฯลฯ
กลับกลายไปบอกลูกว่า ไม่ซื้อนะลูก เพราะมีอยู่แล้ว

คิดแล้วก็น่าเสียดายครับ เอาเป็นว่า ครั้งหน้าแก้ตัวแล้วกัน.....


ปล. บทความนี้เขียนไว้นานแล้วครับ ตอนนี้คนแรก 3 ขวบกว่าแล้วครับผม ^_^


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

© 2016 - 2022 คิดส์มีโฮม